Opublikowane: 2023-06-25

Góry wołają i milczą. O antropomorfizacji, personifikacji i prozopopei

Elżbieta Dutka
Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo
Dział: Temat Numeru
DOI https://doi.org/10.32798/pflit.960

Abstrakt

Animizacje przypisujące górom wołanie lub milczenie są częstymi tropami w „literaturze górskiej”. W artykule za pomocą narzędzi topotropograficznych i geopoetologicznych zbadano przestrzeń kreowaną przez takie antropomorfizmy bądź personifikacje. Interpretacja wstępu do albumu Góry wołają. Wędrówka z obiektywem od Olzy po Czeremosz napisanego przez Rafała Malczewskiego pozwoliła wyodrębnić podstawowe funkcje i znaczenia mowy i milczenia szczytów. Na tej podstawie, a także w kontekście innych utworów, wyeksponowano ekokrytyczny wymiar animizacji gór i zasygnalizowano pojawienie się w piśmiennictwie o tematyce górskiej koniunktury na prozopopeję.

Słowa kluczowe:

antropomorfizacja, personifikacja, prozopopeja, „Góry wołają”

Pobierz pliki

Zasady cytowania

Dutka, E. (2023). Góry wołają i milczą. O antropomorfizacji, personifikacji i prozopopei. Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo, (13 (16), 67–80. https://doi.org/10.32798/pflit.960

Cited by / Share


Ta strona używa pliki cookie dla prawidłowego działania, aby korzystać w pełni z portalu należy zaakceptować pliki cookie.