Nr 15 (18) (2025)
Opublikowane: 2025-06-23
10.32798/pflit
„Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo” wyłoniły się z rocznika „Prace Filologiczne”, jednego z najstarszych naukowych pism filologicznych w Polsce, założonego w 1884 roku przez Adama Antoniego Kryńskiego. Czasopismo poświęcone jest problemom filologii narodowej, historii literatury i kultury polskiej, slawistyki i filologii klasycznej, krytyki literackiej i teorii literatury.
Skrócona wersja tytułu: PFLIT
Częstotliwość wydawania: rocznik
Publikacja: czerwiec
Sposób udostępniania: wolny dostęp (archiwum)
Dziedzina: nauki humanistyczne
Dyscyplina: polonistyka, literaturoznawstwo
Wydawca: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego (od 2019 roku)
Właściciel: Dziekan Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Wykaz czasopism punktowanych MEiN: 100 pkt.
Creative Commons – Uznanie autorstwa
Czy jesteś zaintersowany(a) zgłoszeniem tekstu do tego czasopisma? Rekomendujemy zapoznanie się z zawartością strony O czasopiśmie, na której zamieszczone są zasady czasopisma oraz Instrukcja dla autorów. Autor musi zarejestrować się na stronie czasopisma, zanim rozpocznie proces recenzji lub zalogować się, jeżeli posiada już konto w systemie. Proces zgłoszenia tekstu składa się z pięciu kroków.
Zachęcamy czytelników do zapisania się do serwisu powiadomień o publikacjach w tym czasopiśmie. Skorzystaj z opcji Zarejestruj się znajdującego się na górze strony głównej czasopisma. Rejestracja zapewni czytelnikowi otrzymywanie Spisu treści w wiadomości email dla każdego wydania czasopisma. Zobacz Politykę prywatności czasopisma, która gwarantuje czytelnikom, że ich nazwa i adresy email nie będą wykorzystane w innych celach.
2026-04-17
Temat kolejnego numeru „Prac Filologicznych. Literaturoznawstwa”, do którego gorąco Państwa zapraszamy, to ZAMILKNIĘCIA.
2025-02-16

Numer „Prac Filologicznych. Literaturoznawstwo” w 2027 roku będzie poświęcony problematyce PRZEDMIOTÓW. W pierwszej kolejności: „literackiemu światu rzeczy” (Ihnatowicz), zdolności literatury do ujmowania przedmiotów w sposób generujący „efekt rzeczywistości” (Barthes), a zarazem wywołujący wrażenie „uwalniania bytów w ich istotę” (Heidegger).