Wizja mistyczna − wizja poetycka. Sploty późnej poezji Mickiewicza i Słowackiego

Leszek Zwierzyński

doi:10.32798/pflit.559

Opublikowane: 2020-04-25

Nr 10 (13) (2020)

Wizja mistyczna − wizja poetycka. Sploty późnej poezji Mickiewicza i Słowackiego

Leszek Zwierzyński

Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo

Dział: Temat Numeru

https://doi.org/10.32798/pflit.559

Abstrakt

Szkic opisuje model mistycznej poezji polskiego romantyzmu. Analizy rozpoczęto od obrazu wizji mistycznej w Widzeniu Mickiewicza. Ukazano dalej znaczenie Liryków lozańskich, w których zostały stworzone transcendentne formy poetyckie oddające inność Bytu mistycznego. Następnie opisano, jak Słowacki rozwija te formy w poezji genezyjskiej, tworząc zespół technik poetyckich ujmujących różne aspekty świata transcendentnego. Zbadano w szkicu także najbardziej niezwykłe, apofatyczne zjawiska poezji Słowackiego wyprowadzające poetyckie poznanie poza Byt, w przestrzeń Boskiego Pra-gruntu bliskiego mistyce Böhmego i Mistrza Eckharta.

Słowa kluczowe:

Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, mistyka, wyobraźnia, epifania

Podobne artykuły

1 2 3 4 5 6 7 > >>

Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.

Pobierz pliki

PDF

Zasady cytowania

Zwierzyński, L. (2020). Wizja mistyczna − wizja poetycka. Sploty późnej poezji Mickiewicza i Słowackiego. Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo, (10 (13), 17–34. https://doi.org/10.32798/pflit.559

Cited by / Share

Leszek Zwierzyński

https://orcid.org/0000-0002-6157-7589

Afiliacja:

Uniwersytet Śląski w Katowicach Polska

Biogram

dr hab. nauk humanistycznych, prof. Uniwersytetu Śląskiego w Zakładzie Historii Literatury Oświecenia i Romantyzmu Instytutu Nauk o Literaturze Polskiej, uczeń prof. Ireneusza Opackiego. Zajmuje się szczególnie poezją romantyczną, lecz także nowszą (Leśmian, Herbert). Jego perspektywę badawczą kształtuje hermeneutyka i sztuka interpretacji, skupia się także intensywnie na wyobraźni poetyckiej, rozszerzając jej możliwości na kolejne przestrzenie (obraz, symbolika, mit, lecz także podmiot, etyka, geopoetyka, ekologia). Ostatnio podjął próbę wypracowania nowej koncepcji historycznoliterackiej interpretacji, której cząstka (Odwrócenie perspektywy − próba innego modelu historii literatury) ukazała się w książce „Ja” w przestrzeniach aksjologicznych (2007). Autor wielu studiów o poezji romantycznej, w tym trzech książek monograficznych: Wyobraźnia akwatyczna Mickiewicza (1998), Egzystencja i eschatologia. Genezyjska wyobraźnia Słowackiego (2008), Metamorfozy świata w poezji Juliusza Słowackiego (2003). Współredaktor trzech innych książek: Granica w literaturze (2004), Zanikanie i istnienie niepełne. W labiryntach romantycznej i współczesnej podmiotowości (2013), „Ja” w przestrzeniach aksjologicznych. Z problematyki podmiotowości w literaturze XIX−XXI wieku (2017). Wieloletni opiekun Studenckiego Koła Naukowego Antropologii Literatury przy INKSI UŚ. Najważniejsze (oprócz Domu rodzinnego) przestrzenie bytowania: Góry, park Fazaniec w Bytomiu i − muzyka. Cisza.