Abstrakt

Omówiono sytuację języka polskiego na Litwie, Białorusi i Ukrainie, odmiany polszczyzny kresowej (język regionalny i gwary), jej cechy konstytutywne. Polszczyzna kresowa jako konstrukt w jakiś sposób się odradza; jako zjawisko społeczno-kulturalne – nie, gdyż jej funkcje zostały ograniczone lub zanikły, a ciągłość została naruszona. Omówiono też pojęcia: „żywotności” języka i mieszania kodów, wskazując na różne aspekty tego ostatniego zjawiska. Poruszono problem ciągłości/braku ciągłości w przekazywaniu języka, problem nowej – wyuczonej polszczyzny na Wschodzie, wreszcie problemy polszczyzny kresowej w epoce zanikania gwar.