https://doi.org/10.32798/pflit.1896
Artykuł podejmuje problematykę ustalania granic głównej treści i paratekstu w średniowiecznych rękopisach, co stanowi jedno z bardziej złożonych zagadnień w badaniach nad dawnymi dziełami. Rozróżnienie między tekstem głównym a paratekstem jest często niejednoznaczne i wymaga negocjacji na różnych poziomach – redakcyjnym i interpretacyjnym. W przypadku piśmiennictwa średniowiecznego problem ten komplikuje się jeszcze bardziej ze względu na swobodę praktyk kopiarskich, wielowarstwowość struktur oraz specyfikę materialną rękopisów (np. obecność marginaliów, dopisków, różnorodność pisma).
Na przykładzie rękopisu Ms 1284 z Biblioteki Uniwersyteckiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego artykuł ilustruje te wyzwania, podkreślając szczególną rolę glos i ich relacji z tekstem głównym. W konkluzji wskazuje się, że rzetelna analiza granic głównej treści i paratekstu w średniowiecznych rękopisach wymaga uwzględnienia aspektów zarówno graficznych, funkcjonalnych, jak i genetycznych. Konieczne jest stosowanie interdyscyplinarnych metod badawczych, łączących filologię, paleografię, teorię literatury oraz badania nad wielojęzycznością, by uchwycić wszystkie niuanse i specyfikę analizowanego materiału.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe.