W cieniu autorytetu. Paweł Szczerbic sam o sobie

Estera Lasocińska

doi:10.32798/pflit.1186

Opublikowane: 2024-06-18

Nr 14 (17) (2024)

W cieniu autorytetu. Paweł Szczerbic sam o sobie

Estera Lasocińska

Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo

Dział: Temat Numeru

https://doi.org/10.32798/pflit.1186

Abstrakt

Paweł Szczerbic (1552–1608), prawnik, właściciel oficyny wydawniczej we Lwowie, tłumacz dzieł z dziedziny prawa (Speculum Saxonum, Ius municipale) i polityki (Politicorum sive civilis doctrinae libri sex Justusa Lipsjusza) jest postacią wciąż mało znaną. W swojej epoce uznawany był za uczonego wysokiej rangi; Bartłomiej Paprocki (ok. 1543–1612) pisał o nim jako o człowiekuw cnotę i mądrość bogatym; natomiast sam Szczerbic wątpił w swe umiejętności. W dzisiejszych czasach pisarz traktowany jest jako jeden z najwybitniejszych tłumaczy pism prawniczych oraz polityczno-filozoficznych doby renesansu, mistrz słowa doskonale radzący sobie z materią językową, równocześnie w kwestiach prawnych jego dzieło pozostaje w cieniu tłumaczeń Bartłomieja Groickiego, w kwestiach filozoficzno-politycznych zestawia się je z niedościgłym wzorem samego Lipsjusza. Kim właściwie był Paweł Szczerbic? W niniejszym artykule zarysowane zostaną jego postać i warsztat nie na podstawie dokumentów czy analiz językowych, ale jego własnych wypowiedzi zawartych w dedykacjach i wstępach czy na kartach tytułowych wydanych druków.

Słowa kluczowe:

Paweł Szczerbic, dedykacje, przekład staropolski, filozofia renesansu

Podobne artykuły

1 2 3 > >>

Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.

Pobierz pliki

PDF

Zasady cytowania

Lasocińska, E. (2024). W cieniu autorytetu. Paweł Szczerbic sam o sobie. Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo, (14 (17), 185–200. https://doi.org/10.32798/pflit.1186

Cited by / Share

Estera Lasocińska

estera.lasocinska@ibl.waw.pl
https://orcid.org/0000-0003-3189-1136

Afiliacja:

Polska Akademia Nauk Polska

Biogram

dr hab., prof. ucz., Instytut Badań Literackich PAN. Zajmuje się związkami filozofii i literatury w renesansie i baroku, czego wynikiem stały się seria artykułów i rozpraw oraz dwie monografie: „Cnota sama z mądrością jest naszym żywotem”. Stoickie pojęcie cnoty w poezji polskiej XVII wieku (2003); Epikurejska idea szczęścia w literaturze polskiej renesansu i baroku. Od Kallimacha do Potockiego (2014). Wspólnie z Ewą Jolantą Głębicką opublikowała łacińsko-polską edycję krytyczną: Andrzej Maksymilian Fredro, Monita politico-moralia. Przestrogi polityczno-obyczajowe (1999). Przygotowała również wybór tekstów do nauki języka polskiego dla szkół średnich Renesans–oświecenie. Antologia (2005) oraz pierwszy tom serii Kamyk filozoficzny. Edukacja filozoficzna dla szkół ponadgimnazjalnych (2007). Od 2001 r. zasiada w jury ogólnopolskiej Olimpiady Literatury i Języka Polskiego, a od 2020 również w jury Olimpiady Literatury i Języka Polskiego dla Szkół Podstawowych.