https://doi.org/10.32798/pflit.1150
W artykule podjęta jest refleksja nad normotwórczym autorytetem ludowego toposu wmurowanej kobiety matki w kulturze bułgarskiej i macedońskiej na przykładzie dwu współczesnych powieści obyczajowych: Desa Ivany Trajanoskiej i Majkite Teodory Dimowej. Pokazuję pierwotną pozycję tego motywu w procesie formowania tradycyjnych wzorów płci kulturowej, a następnie poddaję refleksji jego dwie hipoleptyczne interpretacje.Wefekcie dowodzę, iż Dimowa (z pozoru wywrotowa jako „teolożka” feministyczna) posługuje się tym toposem dla obrony wartości konserwatywnych, Trajanoska kładzie zaś nacisk na jego subwersywny i terapeutyczny potencjał. W obu przypadkach ludowy topos cieszy się autorytetem jako aktywny element pamięci kulturowej, wspomagający komunikację i domagający się nowych rekapitulacji.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
English
Język Polski
