https://doi.org/10.32798/pflit.1099
W artykule zaproponowane zostało nowe ujęcie Nakarmić kamień – debiutanckiego tomu Bronki Nowickiej nagrodzonego nagrodą Nike (2016), dotychczas omawianego głównie w kontekście problemów milczenia, traumy i przemocy domowej. W rozprawie położono nacisk na uporządkowanie kwestii związanych z dynamiką narracyjną utworu (m.in. fokalizacji). Głównym celem artykułu jest przedstawienie i rozwinięcie koncepcji perspektywy impersonalnej, zastępującej nieprecyzyjne pojęcie perspektywy dziecka i zbudowanej na podstawie filozofii impersonalności Roberta Esposita. Objaśnia ona specyficzną formę reifikacji w Nakarmić kamień, zacieranie się nowoczesnych podziałów między podmiotem a przedmiotem, między kulturą a naturą, a w połączeniu z terminem „u-chodzić” Tadeusza Sławka pozwala scharakteryzować bohaterów: dziecko, prababkę i lokalnych dziwaków. Ponadto, za pomocąŽižkowskiej wersji psychoanalizy oraz dzięki założeniu syntezującej pracy pamięci, która konsoliduje heterogeniczne obrazy, rozwikłany został problem niezbornej i niejednoznacznej postaci ojca despoty – zarazem zdrowego i chorego, dorosłego i dorastającego.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
English
Język Polski
