https://doi.org/10.32798/pf.991
W pracy analizowana jest budowa morfemowa, struktura znaczeniowa i współczesne użycie neologizmu kaszotto utworzonego w języku polskim przez analogię do italianizmu risotto. Ta hybrydowa formacja słowotwórcza o strukturze półkalki wyrazowej pokazuje, że proces wzbogacania polskiego słownictwa kulinarnego pod wpływem języka włoskiego nie ogranicza się do transferu nazewnictwa lub innowacji leksykalnych typu pseudoitalianizmy. Asymilacja włoskich elementów kulturowych i językowych bazuje też
na strukturalnym i semantycznym przemodolewaniu wzorca obcego w celu dostosowania go do realiów kultury polskiej. Jak ilustrują przykłady użyć, stworzony w ten sposób model słowotwórczy jest reduplikowany. Na marginesie rozważań stricte lingwistycznych, proponowana jest refleksja na temat masowej recepcji kultury włoskiej i doświadczania włoskości we współczesnej Polsce oraz potencjału semiotycznego językowych nośników informacji o włoskości w komunikacji werbalnej użytkowników języka polskiego.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Slovenčina
Hrvatski
Deutsch
Język Polski
English
