https://doi.org/10.32798/pf.987
W artykule podjęto próbę odtworzenia historii studiów, których przedmiotem były wypowiedzi traktujące o polszczyźnie. Punktem wyjścia rozważań jest teza, że każde takie świadectwo metajęzykowe – począwszy od dysertacji naukowych, a skończywszy na przygodnych notatkach – to swoista manifestacja świadomości językowej. Autor chce odtworzyć dynamikę badań nad wspomnianymi dokumentami. Swój przegląd kończy na tekstach ogłoszonych w pierwszym piętnastoleciu po II wojnie światowej. Nastąpił wówczas szybki rozwój prac nad dawnymi przekazami zawierającymi zwerbalizowaną świadomość językową Polaków. Wtedy też sformułowano ważne zasady teoretyczne owych poszukiwań. Przedstawiony wywód skłania co najmniej do dwóch wniosków. Po pierwsze, wskazuje, że analizy dokumentów minionej świadomości lingwistycznej i językowej mają w Polsce długą, sięgająca XVIII wieku, tradycję. Po drugie, zachęca do ich dalszego upodmiotowienia. Do stworzenia w przyszłości syntezy obrazującej ewolucję całej polskiej myśli językowej w perspektywie diachronicznej.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share