Abstrakt

Przedmiotem badań w niniejszym artykule jest seria wyrażeń zbudowanych z przymiotnika inny i lewostronnie dostawionego do niego zaimka. Obok tytułowego wyrażenia należą do niej takie ciągi, jak np. nikt inny, żaden inny, jakiś inny, coś innego, nic innego. Celem podjętych rozważań jest ustalenie statusu wyrażeń, które na pierwszy rzut oka wpisują się w dość jednolitą serię. Sprawą podstawową jest rozstrzygnięcie, czy są one odrębnymi jednostkami języka (w rozumieniu Andrzeja Bogusławskiego (1976)), czy regularnymi złożeniami. Dojście do takich ustaleń wymaga indywidualnego potraktowania każdego z sześciu wybranych do analizy wyrażeń. Podstawowym testem służącym do zbadania postawionego problemu jest test redukcji członu lewostronnego. Drugą rzeczą braną pod uwagę w badaniach jest kwestia otwierania vs blokowania prawostronnej pozycji dla rzeczownika. Dodatkowo uwzględniono test substytucji członów składających się na opisywane ciągi. Artykuł stanowi próbę rewizji jednej z wcześniej wysuniętych przeze mnie dość pochopnie hipotez dotyczących statusu rozpatrywanych wyrażeń.