Abstrakt

Większość współczesnych opracowań fonetycznych, powołując się na obiektywne badania akustyczne, przyjmuje asynchroniczną i dwu-, trzy- lub czterosegmentalną artykulację samogłosek reprezentujących grafemy <ą>, <ę>. Mimo to nadal silnie zakorzenione są próby nauczania polskiej wymowy cudzoziemców, które uwzględniając różnice wynikające z pozycji głoski w wyrazie, nie przyjmują jednak poglądów o braku synchronicznej artykulacji tzw. samogłosek nosowych m.in. w wygłosie czy przed dźwiękami frykatywnymi niepalatalnymi. Biorąc pod uwagę wykładniki normy glottodydaktycznej
oraz wyniki badań audytywno-akustycznych przeprowadzonych na potrzeby niniejszego tekstu, proponuje się ponowne zweryfikowanie wymagań względem mówiących po polsku nie-Polaków, skoro sami rodzimi użytkownicy języka prezentują różne realizacje.